Steward Steven Slater pikte het niet langer. De medewerker van JetBlue nam onlangs op opmerkelijke wijze ontslag, via de noodglijbaan van het vliegtuig. De (re)actie van Slater werd in Amerika een ware hype. Eindelijk een medewerker die zich niet langer laat afsnauwen door onbeschofte klanten. Op Facebook , Twitter en op TV kreeg Slater bijval van collega´s en anderen die hun werk langzaamaan beginnen te haten.

Wat doet zo´n incident met het werkgeversmerk van JetBlue? En wat voor effect heeft het op het imago van deze beroepgroep?

Wat is er precies gebeurd? Vlak nadat het vliegtuig geland was, viel er een koffer op het hoofd van Slater.  Een ongeduldige passagier had de bagageruimte boven de zitplaatsen geopend tegen de instructies van de bemanning in. De reiziger bood Slater geen excuses aan en weigerde nog even te blijven zitten totdat daar toestemming voor was gegeven.  Slater liep daarop naar de luidspreker waar hij iedereen bedankte voor de plezierige jaren dat hij als steward gewerkt had en kondigde zijn ontslag aan.  Om vervolgens op legendarische wijze het vliegtuig te verlaten.

Wat zegt dit over de JetBlue als werkgever?
Is werken voor deze vliegtuigmaatschappij echt zo vreselijk? Op social media is JetBlue al geruime tijd actief. Reizigers stellen via Twitter en Facebook vragen aan de luchtvaartmaatschappij en op het blog worden geregeld opmerkelijke gebeurtenissen in de branche aan de kaak gesteld. Maar over deze gebeurtenis werd de eerste dagen niet gerept. Totdat alle nieuwszenders het oppakten en ook BlueTales – zoals JetBue het blog heeft genoemd – er niet meer omheen kon. Maar hoe dit verhaal het (werkgevers)imago van JetBlue beïnvloedt is tot nu toe nog onduidelijk.

Waarschijnlijk reikt het effect van de actie van Slater veel verder dan één werkgever. De steward kreeg overweldigend veel steun van collega´s. Volgens een artikel in de Harvard Business Review worden uitbarstingen zoals die van Steven onder andere veroorzaakt door de toenemende druk die veel werkgevers op hun personeel uitoefenen. Minder mensen moeten meer werk doen. Nieuwe banen worden niet gecreëerd, want dat drukt de toch al zo schamele winst, zo is de opinie.

Negatieve recruitment PR
Veel Amerikanen kunnen sympathie voor Slater opbrengen. Waarom? Omdat het gebrek aan respect voor bepaalde beroepsgroepen herkenbaar is. Want speelt dit in Nederland ook niet onder ambulancebroeders? Het gebrek aan respect, de toenemende werkdruk en de daaruit voortvloeiende frustratie komt geen enkele beroepsgroep ten goede. Wie meldt zich nog vrijwillig aan voor zo´n functie? Laat staan hoe deze vorm van beroepsdevaluatie het werk van recruiters belemmert.

Des te belangrijker wordt de taak voor de HR-afdeling om mensen extra training en begeleiding te geven. Want hoe ga je om met die verhoogde werkdruk? En hoe voorkom je als manager dat je medewerkers die frustratie gaan opkroppen, totdat ze ooit in woede uitbarsten. Met veel bombarie ontslag nemen, is dan nog de meest positieve manier om aan die stress een einde te maken. Slater had ook met een burn-out op de bank terecht kunnen komen..